Snood plannetje

Het was eind mei toen zich in mijn hoofd een plannetje vormde. En, mocht u het gemist hebben… Wat ik in mijn kop heb, heb ik niet in mijn kont. Maar. Dit plannetje vormde zich al eerder en deelde ik toen met iedereen. En toen liep het in de soep en dat was niet leuk.

Dus ik besloot het plannetje in mijn kop te houden. Het uit te voeren, maar het met niemand te delen. Zonder druk van mensen die er dingen in (willen) zien of andere verzwarende omstandigheden. Gewoon ontspannen uitvoeren.  En zo ging ik van start op 1 juni. Eén week. Twee weken. Drie weken. En toen vroeg iemand iets. De kern van mijn plannetje rakend. Had ik natuurlijk kunnen liegen, maar daar hou ik niet zo van. Dus vertelde ik waar ik al drie weken mee bezig was. En dat voelde eigenlijk best goed. En lekker. Want ik was er stiekem wel trots op en dan is het niet delen best lastig. Ook al had ik de termijn nu bij zes weken gelegd en niet bij meer dan zes maanden zoals met mn dieet.

Enniewees. Ik ging stug door want ook al was ik al een eind op weg, ik was nog maar op de helft. Van de termijn en van mijn doel. Want. Die vraag luidde: “Gebruik je de rolstoel nog in huis?” Mijn antwoord: “Nee hoor, die staat alweer een tijdje in de hoek.” De reactie: “Ah, dat is mooi. Maar een rondje om het blok lopen, lukt niet denk ik?” Toen, nu drie weken geleden, kon ik dat inderdaad niet. Nog net niet.

De afgelopen zes weken heb ik elke dag gelopen. Dat begon met een stukje van zeventig meter. Toen ik dat na een week met twee vingers in mijn neus kon, verdubbelde ik die afstand. Dat deed ik twee weken. En toen probeerde ik het gewoon. Een rondje om het blok. En dat ging. Appeltje eitje. 190 meter. En toen dat na een week nog steeds appeltje eitje ging, besloot ik niet een langere afstand te gaan lopen, maar het hier bij te laten. Maar dan wel twee keer per dag.

En zo loop ik inmiddels alweer bijna een week twee keer per dag 190 meter. Meestal appeltje eitje, alleen vandaag even niet. #metdankaandebuurman Maar dat komt wel weer goed. Want ik ga door. Stug. Laat me niet gek maken. En kijk nog maar eens op de site van RunKeeper. En kom tot de conclusie dat GPS niet altijd betrouwbaar is. Intekenen op een kaart en lopen met een kookwekkertje doet het (veel) beter.

Totaal RunKeeperAfstand per dag

En ja. Ik heb een dag gespijbeld. #vergeten En heb het de volgende dag gecompenseerd.

Samengevat: vier maanden geleden waren de zeven meter van de bank naar de keuken al te veel. En nu loop ik twee keer per dag 190 meter. Met twee vingers in mijn neus. Appeltje eitje.

Het kan gek lopen.

17 gedachten over “Snood plannetje”

  1. Wat stoer! Echt super goed! Komt natuurlijk ook dat je zoveel afgevallen bent en niet al die kilo’s moet meedragen. Top hoor!

  2. Stoer van je echt ben gewoon trots op je…….echt heel goed….
    een heel oud gezegde is “iedere dag een steekje is een hemdmouw in een jaar” Moet geloof ik nog een s tussen hemd en mouw . Maar vind wel goedzo. En dat vind ik jou ook Gewoon heel goed….Dappere jij….

  3. Zo, snood plannetje indeed! Op naar de runners high 😉
    Maar serieus, super hoor! En, ook goed om naast dieet ook beweging terug te brengen. Je mag trots zijn op jezelf!

  4. Wat goed zeg. En ook: wat triest dat iets wat voor de meeste mensen zo vanzelfsprekend is, door jou zo zwaar bevochten moet worden. Ik vind je een kanjer!

  5. Yo vierdaagse aan het oefenen?

    Wilde iets grappigs zeggen over dat gek lopen maar weet het niet meer dus was niet grappig genoeg.

  6. Wauw wat goed! En naast die rondjes loop je dus óók in huis. Supergoed.

  7. *raapt haar kin van de grond, gaat op zoek naar haar tong (want verloren), maar is vooral RETETROTS op haar vriendinnetje!*

Reacties zijn gesloten.