Snood plannetje (2)

Het is alweer ruim vier maanden geleden dat ik schreef over mijn snode plannetje om elke dag een stukje te gaan lopen en op die manier langzaam mijn conditie te verbeteren. Toen had ik er ongeveer acht kilometer op zitten. In zes weken tijd.

Inmiddels staat de teller op 28,5 kilometer. Want schreef ik toen nog dat ik het zou houden bij twee keer per dag een rondje om het blok van 190 meter, op 27 augustus liep ik in een wilde bui zomaar de straat uit. WAT??? Jaha! Eerst liep ik ‘s ochtends gewoon mijn rondje van 190 meter en vervolgens liep ik ‘s avonds een rondje van 320 meter. En dat deed ik de volgende dag weer. En de dag daarna. En de dag daarna.

Maar. Toen kwam er op een gegeven moment een beetje de klad in. Dat is eigenlijk hoe het bij mij altijd gaat. Het gaat een tijdje goed. Dan gebeurt er iets waardoor mijn motivatie wegzakt (in dit geval de overtreffende trap van moe, moeier, moeist en aansluitend een benauwend gehoest) en dan wordt de drempel om het weer op te pakken elke dag een stapje hoger. Tegelijkertijd ging mijn ritme, dat zo belangrijk is om een beetje normaal te functioneren, naar de knoppen en dus was de zin om braaf elke dag te lopen op een gegeven moment echt compleet weg.

Toch was er genoeg reden om het weer op te pakken. Want toen ik vorige maand voor controle bij de orthopeed was, konden we op de foto zien dat het bot van mijn bovenbeen dikker is geworden. En dat mensen, komt door belasting. Actieve belasting wel te verstaan. Zoals lopen. Waarbij de spieren trekkracht zetten op het bot. Waardoor dat bot zich gaat verdedigen en dikker wordt. Snapt u het nog?

En als u dan ook nog weet dat mijn bovenbeenbot best wel op het randje was qua dikte. Als in: de orthopeed heeft tien jaar geleden flink moeite gehad om er een normaal formaat steel in te plaatsen omdat die eigenlijk allemaal te groot waren. Dan begrijpt u: dikker wordend bot is reden voor op zn minst een kleine *jeuj*.

Dus. Zoals mijn moeder vroeger altijd zei ‘zonder zin kan het ook’. Ondanks tot 4 uur ‘s nachts wakker liggen, zette ik mezelf op een ‘streng’ regime van de wekker weer elke dag laten gaan. En in plaats van nog een tijdje liggen suffen ook echt mijn bed uit gaan (middel: de wekker op een onaangenaam volume zetten). Als ik dan was aangekleed, dwong ik mezelf om mijn 300-meterrondje te lopen.

Om te ervaren dat het eigenlijk helemaal niet zo moeizaam ging als ik had verwacht. Dat het eigenlijk zelfs best wel lekker was om even buiten verder wakker te worden. En die wetenschap hielp me de volgende dag om iets makkelijker uit bed te komen. En de dag daarna. En gaandeweg begon mijn ritme weer terug te komen. Sliep ik weer voor 1 uur. Werd ik weer wakker voor de wekker ging.

En zo kwam het dat het snode plannetje dat ik een tijdje geleden bedacht weer in mijn hoofd begon rond te spoken. Trainen voor de Nijmeegse Vierdaagse. De benodigdheid had ik al een tijdje in huis. Sterker nog: ik had het al ergens opgeruimd omdat het er niet naar uit zag dat het snel zou gaan lukken en moest even goed zoeken.

Maar gister was het zo ver. Om iets na enen liep ik hier de deur uit, zette RunKeeper aan en liep de straat uit. Maar in plaats van af te slaan richting de straat waar de tweede helft van mijn 300-meterrondje ‘ligt’, liep ik rechtdoor. Richting de rondweg om de wijk. Richting de brievenbus. De brievenbus waar ik al bijna zes jaar met de auto naartoe ga. Of met de scoot. En nu? Nu deed ik het lopend. Met een grote grijns op mijn gezicht.

Om het nog een beetje zin te geven, had ik ook echt iets om op de bus te doen. Een kaartje.

Kaartje

Met een nog grotere grijns op mijn gezicht (oh, ik *hartje* voorpret!) deed ik het op de bus en plaatste onderstaande foto op Facebook. Met de tekst ‘Zomaar een kaartje…? Of…? Wie het weet, mag het zeggen!’

In de bus ermee

Het antwoord? Leest u maar!

Tekstje

En om het nog even compleet te maken, maakte ik mijn rondje gewoon af. Zonder enige moeite. Alsof ik het elke dag doe. En zo stond er bij thuiskomst 430 meter op de teller bij RunKeeper. Vierhonderd en dertig meter mensen. Ik kan alleen maar met een grote grijns naar de statistieken van RunKeeper kijken en ongelooflijk trots zijn. Op mezelf.

Van 0 meter in huis eind februari naar 430 meter buitenshuis nu. Helemaal zelluf gedaan!

Enne… Speaking over RunKeeper en trots zijn op mezelf beloof ik binnenkort nog een blogje over een snood plan. Een snood plan dat voor een nog grotere grijns zorgde. En tranen. En een hoop gestuiter. Maar daar moet ik nog even op broeden.

14 gedachten over “Snood plannetje (2)”

  1. Wauw!! Wat zal je je lekker gevoeld hebben! En nóg misschien?
    Jeetje…nooit heen gelopen en nu ineens of je niet anders weet. Gaaf hoor.
    Ben wel heel benieuwd naar het volgende blog over snood plan :))

  2. HA! ik zie ons al gaan over een jaar of wat…. dag 1… met dikke tranen over de streep… dag 2 met een dikke brok, moe, moeier moeist,… dag3 met een kleine attitude, ach die laatste dag halen we ook wel/… dag4 armen vol bloemen, smile van oor tot oor, en tranen van geluk, van moeheid, van trots, van pijn,…..

  3. Ik vind het echt zoooo geweldig! Wat moet dat een boost geven! Ben benieuwd hoe je ouders gereageerd hebben? Wel grappig trouwens, want na mijn operatie was dat ook het eerste wat ik deed, alleen op een andere manier: met de tram naar de winkel om een kaartje te halen voor Hubby. You go girl! Ik ben benieuwd naar je volgende snode plannetje…

  4. Whaaa, nou wat superfijn! Weet nog dat je vertelde van je eerst stukje. Naar de vuilbak en terug geloof ik. Respect! En trouwens; dat doorzetten enzo, dat heeft iedereen volgens mij. Ineens zo’n dip. En dan laten verslonsen enzo. Knap dat je jezelf toch weer hebt kunnen dwingen verder te gaan. 🙂

  5. Zo hé, stoer! En ook nu weer: pffft, meis. Iets wat voor ons zo vanzelfsprekend is, is voor jou zo’n overwinning. Dus dat maakt het nog veel stoerderder!

Reacties zijn gesloten.