‘Even bijpraten’

Van de week was ik even bij de huisarts. Voor een verwijzing en om, zoals zij het noemt, even bij te praten. Want dat vindt ze belangrijk. Dat ik af en toe bij haar langs kom om haar op de hoogte te houden van hoe het met mij gaat. “Het is belangrijk dat je het gevoel hebt dat wij je begrijpen en dat je hier terecht kunt met al je vragen.” Ja ja mensen. Mooi he?

De vorige keer dat we bijgepraat hebben, vertelde ik haar over de ontwikkelingen wat betreft lopen en fietsen. Dat ik met heel kleine stapjes vooruit ging en dat de rolstoel in huis gebruiken echt niet meer nodig was. Dat vond ze (natuurlijk) fantastisch om te horen. En ze moedigde aan om vooral op deze manier, voorzichtig en met kleine stapjes, door te gaan. Wat ik deed. En nog steeds doe. Ware het niet dat het nu even een paar weken wat minder gaat. Kan gebeuren en zolang ik niet opgeef is er niets aan de hand en dan trekt het vanzelf wel weer bij. Is mijn motto en herhaal ik honderd keer per dag om de moed niet te verliezen. “‘Even bijpraten’” verder lezen

Stom

Plannen. Ik had er veel. Niets groots. Niets wilds. Gewoon een logisch vervolg op de vooruitgang van de afgelopen maanden. Een volgende stap.

Maar ze staan in de ijskast. Want al drie weken dwingt mijn lijf me tot een innige relatie met de bank. Af en toe zitten, maar liever plat op mijn rug of op mijn zij. En zelfs dan is er continu veel pijn. In eerste instantie enkel in mijn onderrug. Inmiddels vooral in mijn bovenrug en mijn heup (die laatste doordat ik hem verdraaide toen ik twee weken geleden even snel in de auto wilde stappen). “Stom” verder lezen