Verlamd

Ruim anderhalve maand geen blog. Niet omdat er niets is waar ik over zou willen schrijven. Mijn agenda was verre van leeg. Gevuld met leuke dingen. Een logeerpartij gevuld met fijne gesprekken, (en twee retourlogeerpartijen die net zo goed gevuld waren), een avond pijnvrij door het Robbie Williams effect, drie dagen mijn verjaardag ‘vieren’, een ‘nieuw’ huis, twee keer ‘op vakantie’ in het huis van mijn ouders, mooi zomerweer. Echt. Genoeg om van te genieten danwel over te bloggen.

Maar het lukt me niet. Ik ben verlamd. Machteloos vechtend tegen een depressie die me dingen laat denken die me bang maken. Die me moeier maakt en me verleidt om gewoon de hele dag in bed te blijven liggen. Die maakt dat ik de nadelen van al die uitstapjes (meer pijn, nog meer vermoeidheid) niet kan wegwuiven met de gedachte dat het het waard was. Die me op de meest onverwachte momenten in paniek laat raken en een benauwd gevoel bezorgt. Opeens kan ik niets meer zelf beslissen. Ik herken mezelf niet meer. Ik ben mezelf niet meer. Moe van het jarenlang vechten tegen mijn lijf en mijn hoofd.

Rationeel weet ik: het gaat over. Ik ga hier doorheen komen. Ik heb hulp. Hoef het niet helemaal alleen te doen. Mensen om me heen houden me voor dat ik sterk ben. Een vechter. Iemand die niet opgeeft. Ik haalde tenslotte zes zwemdiploma’s terwijl de meester al na de eerste les verkondigde dat ik nooit zou kunnen afzwemmen.

Ik moet het alleen zelf nog even gaan voelen en geloven. In plaats van mezelf als een ellendig hoopje tranen en paniek op te sluiten in huis.

Het enige voordeel? Ik heb eindelijk een diagnose. Al is het een tijdelijke.

7 gedachten over “Verlamd”

  1. logisch dat je moe bent van jaren vechten en alles wat er dan nog eens bij komt…. logisch dat je lichaam en geest het dan af laten weten en niets liever willen dan onderduiken. Maar je schrijft dit op, je hebt je diagnose… nu nog je stappen plan…en dan stap voor stap je eigen weg gaan. Sterkte maar vooral succes!!!

  2. Ik geloof dat Mikmakkie precies verwoordt wat mijn eerste gedachte was, bij het lezen van je logje. Je bent een kanjer, die ‘gewoon’ onwijs moe is. En dat mag. Heel dikke knuf!

  3. Wat een ellende die depressie en die depressieve gedachten. Ik weet hoe hard je er tegen moet vechten en hoe verschrikkelijk moe je er van wordt.

    Ik hoop dat je genoten hebt van de logeerpartijtjes want dat is de tweede voorwaarde om er door te komen. De eerste heb je duidelijk al aan voldaan door je blog.

    Sterkte meid

  4. Al die emoties en pijn zijn ook vermoeiend… Maar je blijft eraan werken, bent er open en eerlijk over.! Eens… ooit… op een dag, schijnt de zon ook weer figuurlijk! Alleen zo jammer dat we niet weten hoe lang dat duurt! *knuffel*

Reacties zijn gesloten.