Het lijkt zo simpel

Twee jaar geleden, op 7 mei om precies te zijn, ging ik naar Leiden. Een week of zes eerder was er een klein jongetje geboren en dat moest nodig worden bewonderd.

Dat had alleen wat voeten in de aarde. Want ik was dan wel slank als een den, conditioneel ging het zeer slecht. Ik zou, als ik het in huis had gehad, nog geen deuk in een pakje boter hebben kunnen slaan. Een retourtje Leiden was een no go. Maar daar was mijn supermama die aanbood me te brengen en zo leerde ik weer een twitteraar ook ‘irl’ kennen.

Inmiddels is dat kleine jongetje een gezellig ventje van twee met donkerbruine pretoogjes. En dat niet alleen, want sinds een kleine maand is hij ook grote broer. En dus moest ik weer naar Leiden. Niet meer slank als een den en conditioneel niet heel veel beter dan destijds. Gedeukte pakjes boter zijn er in mijn buurt niet te vinden. Toch kwam supermama er dit keer niet aan te pas. Het retourtje Leiden ‘deed ik gewoon even’. Rijdend op de A4 en meezingend met de radio realiseerde ik me opeens wat een verandering dit is ten opzichte van nog maar zo kort geleden.

Vorig voorjaar ging ik meer vrijwilligerswerk doen. In juni moest ik daarvoor voor het eerst een ‘lange’ rit maken. Aangekomen op de bestemming heb ik eerst tien minuten met mijn hoofd op het stuur gezeten. Dizzy van de inspanning van iets meer dan een uur rijden. Daarna volgden een paar uur vergaderen en de weg huiswaarts. Eenmaal thuis (bij mijn ouders) viel ik tijdens het eten bijna in slaap. Zo gaar als een klontje was ik. En bleef ik ook de dagen erna.

Inmiddels zijn we meer dan een jaar verder en heb ik er ruim 10.000 kilometer achter het stuur op zitten. Dat is ongeveer twee keer zoveel als ik in de jaren daarvoor reed. Weliswaar zijn deze kilometers niet allemaal ‘werk’gerelateerd, maar het doet wel een flinke duit in het zakje. Om precies te zijn: een slordige 3.000 kilometer (en de drukste periode komt nog).

Dat ‘lange’ ritten nog steeds gepaard gaan met verstandig plannen (lees: de agenda zo leeg mogelijk houden) en de nodige bijkomdagen is een feit. Dat het voor mijn lijf een uitdaging is, is met name te merken aan de knutselwerkjes van mijn fysiotherapeut voorafgaand aan de ritten: mijn kuiten worden kleurrijk versierd met medical tape.

Sowieso is er qua planning heel veel veranderd want ondanks dat het vrijwilligerswerk is, steek ik er veel tijd en energie in. Dat doe ik met liefde want ik haal er veel voldoening uit en ik heb ook al heel veel geleerd, maar het is ook wel eens pittig. Door hoe ik er voor ga, door hoe goed ik ben in het mezelf lastig maken op bepaalde momenten en ook simpelweg door mijn fysieke ‘uitdagingen’.

Maar dat ik ‘gewoon’ even op en naar kan naar Leiden: dat geeft een onbeschrijfelijk vrij gevoel. Ongemerkt ‘zomaar’ een enorme stap gezet.

En zo kwam het dat er vanmiddag, daar op de A4, zeer plaatselijk opeens even sprake was van een heel klein beetje wateroverlast.

3 gedachten over “Het lijkt zo simpel”

Reacties zijn altijd welkom!