Laat het licht maar aan

“Zo! Nu kan het licht uit!”

Het was het eerste wat ik dacht toen ik de deur dicht deed nadat ik de laatste visite voor mijn dertigste verjaardag had uitgezwaaid. Een paar dagen later zat ik bij mijn huisarts om maar even bij te praten over hoe het ging nu ik sinds een paar maanden een lage dosering antidepressiva slikte. Het zal u vast niet verbazen: de dosis ging omhoog (van 10 mg naar 20 mg) en mijn hoofd langzaam maar zeker ook weer.

Een jaar later halveerde ik, aangemoedigd door mijn therapeut, de dosering weer. Een week of zes balanceerde ik op een randje waar ik best wel zenuwachtig van werd. Alleen doordat binnen een week de bijwerkingen waar ik al een jaar last van had verdwenen en met mijn hulp van mijn therapeut wist ik vol te houden tot ik weer stevig stond. “Laat het licht maar aan” verder lezen

Als je haar maar goed zit!

Stel je voor: een woensdagmiddag in juli. Misschien wel de warmste. Na een aantal uur bezig te zijn geweest met mijn vrijwilligerswerk stap ik, ingesmeerd met zonnebrandcrème, op de scootmobiel om een stuk te gaan rijden en te genieten van het mooie weer. Mijn doel: mijn huid een tintje donkerder, mijn haar een tintje lichter. Voor dat laatste spoot ik voor vertrek nog even spray blond in mijn haar.

Een kwartier naar mijn vertrek verdwijnt de zon achter de wolken om er alleen bij vlagen nog achter vandaan te komen. Dat tintje lichter kan ik vergeten die dag. De volgende dag ga ik op het heetst van de dag in de tuin zitten terwijl mijn hulp het huis stofzuigt. Twee vliegen in één klap: ik zit niet in de weg en de warmte van de zon gaat me dat lichtere haar bezorgen.

“Als je haar maar goed zit!” verder lezen