Blij met een slechte dag

Opeens had ik gister een enorm slechte dag. Pijn op plekken waar ik geen pijn wil hebben en vooral ongelooflijk moe moe moe. En toch was ik er aan het eind van de dag blij mee. Huh? Hoe dan? 

Net uit bed (iets voor tien uur) voelde ik me nog best oké. Ik zou gaan sporten dus besloot eerst te gaan ontbijten voor ik me zou aankleden. Tussen ontbijt en sporten wil ik minimaal een uur hebben om mijn ontbijt te laten zakken, anders ‘geniet’ ik de hele dag na. Tijdens het maken van het ontbijt merkte ik al dat ik niet helemaal fris was, al kan ik niet goed benoemen waar ik dat aan merkte.

Ontbijten doe ik tegenwoordig op de bank, gewoon in de normale zithouding en voetjes op de vloer. Maar het zitten was lastig, mijn bovenlijf had behoefte aan meer ondersteuning, dus draaide ik een kwartslag naar een half zittende half liggende houding. Niet erg ideaal om te eten, maar ik ben er aan gewend na al die jaren. Na het ontbijt zakte ik nog wat verder onderuit en was me eigenlijk duidelijk: dat sporten gaat hem niet worden.

Chagrijnig en teleurgesteld mokte ik een tijdje voor me uit. Ik ben zo blij dat ik weer kan sporten, ook al is het op een heel minimaal niveau, en wil dan gewoon niet weten dat het soms niet kan. Mijn ogen zakten steeds vaker dicht en iets na twaalven gaf ik er maar gewoon aan toe: even echt plat en slapen.  Een klein uurtje later deed ik mijn ogen weer open met het plan te gaan douchen. Normaal gesproken sla ik dat over op dit soort dagen, maar ik stonk. In de slaapkamer ging ik op de rand van mijn bed zitten ‘om even een column in de Margriet te lezen’. Om na die column erbij te gaan liggen tot die hele Margriet gelezen was. Weer een uur weg.

Uiteindelijk was ik iets na drieën gedoucht en aangekleed. Dat laatste sla ik op dit soort dagen ook bij voorkeur over (althans: dan ga ik voor ‘ik hoef de deur niet uit’kleding), maar ik moest boodschappen doen. Maar eerst nog maar weer even liggen. Rond kwart over vijf stapte ik eindelijk op de scootmobiel richting supermarkt.

En terwijl ik daar zo reed, in het zonnetje, realiseerde ik me dat deze dag eigenlijk ook wel even goed voor me was. Oké, ik had een paar pittige dagen achter de rug dus een dipdagje had ik sowieso ingecalculeerd. Maar een dag waarop echt alles te veel is? Was dat nou nodig? Ja. Want ook al is het heerlijk dat het voorzichtig aan wat beter gaat dan een jaar geleden en ben ik trots op wat ik heb bereikt: het maakt soms ook dat ik denk ‘ben ik dan toch een aansteller dat ik ben afgekeurd en geen betaald werk doe?’. En dat soort gedachten: daar kan geen antidepressivum tegenop.

Een dag waarop alles te veel is daarentegen, dat werkt als de brandweer. Want ohja. Mijn lijf kan er zomaar even de stekker uit trekken of heftiger reageren op mijn plannen dan ik verwacht. En gelukkig heb ik inmiddels geleerd: meebewegen werkt veel beter dan verzetten tegen wat mijn lijf wil. En dus bracht ik het grootste deel van de dag liggend door. Zodat ik vandaag weer wat kon ‘werken’ en morgen hopelijk weer kan gaan sporten.

Eén gedachte over “Blij met een slechte dag”

Laat een reactie achter bij Mrs. T. Reactie annuleren