Blij met een slechte dag

Opeens had ik gister een enorm slechte dag. Pijn op plekken waar ik geen pijn wil hebben en vooral ongelooflijk moe moe moe. En toch was ik er aan het eind van de dag blij mee. Huh? Hoe dan? 

“Blij met een slechte dag” verder lezen

Stigmatiseren of stimuleren?

Vijf jaar geleden schreef ik over de manier waarop Wajongers werden weggezet in de media. “Een drama.” “Een gevangenis.” “Een horrorscenario.” Vijf jaar later zijn de veranderingen waarvan toen werd gezegd dat ze zo hard nodig zijn door het huidige kabinet in gang gezet met behulp van de Participatiewet.

Van de momenteel 240.000 Wajongers mogen er op 1 januari 2018 nog maar 100.000 over zijn en om die reden wordt iedereen ‘herbeoordeeld’ op basis van zijn of haar dossier (let op: een herbeoordeling is iets anders dan een herkeuring!). Geeft dat dossier niet voldoende informatie om een besluit te nemen dan krijg je een vragenlijst toegestuurd die binnen drie weken na dagtekening (wat is er gebeurd met de normale zes weken???) ingevuld op een UWV-bureau moet liggen. “Stigmatiseren of stimuleren?” verder lezen

Afvoerputje

Dit stuk heb ik geschreven op 24 januari 2011 en toen als notitie gepubliceerd op mijn Facebookprofiel.

Al sinds ik op mezelf woon, heb ik een abonnement op een krant. De eerste maanden was dat de Televaag, maar vraag me niet waarom. Ik was ontzettend blij toen het abonnement na een aantal maanden afliep. De mensen die mij goed kennen, weten mijn mening al. Wat een baggerkrant. En dan zeg ik het nog netjes. “Afvoerputje” verder lezen

Boos

Ik ben boos. Of misschien is teleurgesteld een beter woord.

De vaste lezer zal het zijn opgevallen dat ik tegenwoordig met enige regelmaat blogs beveilig met een wachtwoord. Het was een van de redenen waarom ik weg wilde bij Blogger, omdat ik af en toe dingen niet open en bloot op internet wil zetten. In het verleden had ik een blog die volledig was afgeschermd. Waar mensen met hun emailadres moesten inloggen (soms zelfs nog een speciaal account moesten aanmaken) om te kunnen lezen. Een hoop gedoe en bovendien is er ook genoeg om over te bloggen waar geen wachtwoord op hoeft. “Boos” verder lezen

Geen wonder!

Picture this: ik zit bij de opticien te wachten tot ik aan de beurt ben om even wat aan mijn bril te laten verbuigen. Het ding drukt een gat in mijn neus.

Omdat er een stel voor mij is, zij nog wel even zoet lijken te zijn en ik al een aardig stukje heb gelopen vanaf de auto ga ik er bij zitten. De man van het stel ziet mijn kruk en vraagt “Je knie?” (is weer eens wat anders dan “Wat is er met je voet?”, “Op wintersport geweest?” en weet ik veel wat voor creatiefs ik de afgelopen jaren al naar mn hoofd heb gekregen). Ik reageer, beleefd als ik ben, met een glimlachje en “Nee, mijn heup”. “Oh joh! HD?” (Voor de leken: hd = heupdysplasie, de afwijking waar ik mee geboren ben). Ik antwoord van ja en hij begint meteen te vertellen dat zijn kinderen dat ook hadden en dat die na een spreidbroekje gewoon helemaal ‘genezen’ waren. “Geen wonder!” verder lezen

Beter een goede buur…

Sinds september / oktober zijn er hier in de wijk werkzaamheden: in alle straten moet de drainage vervangen worden. Een pittige klus die naar verwachting tot eind maart zou gaan duren. Elke straat zou gedurende twee à drie weken worden open gebroken om dit te doen. Bij slecht weer (sneeuw, regen, temperaturen onder nul) zouden de werkzaamheden tijdelijk worden stilgelegd. Gelukkig ging het niet straat voor straat, maar in meerdere werkvakken tegelijk. Op de website van de aannemer plaatste men elke week nieuwe kaartjes over waar ze aan het werk zijn en wat de nieuwe routes om de wijk in en uit te komen zijn (niet onhandig want er zijn maar 2 straten waar auto’s de wijk kunnen verlaten). “Beter een goede buur…” verder lezen

Stom

Plannen. Ik had er veel. Niets groots. Niets wilds. Gewoon een logisch vervolg op de vooruitgang van de afgelopen maanden. Een volgende stap.

Maar ze staan in de ijskast. Want al drie weken dwingt mijn lijf me tot een innige relatie met de bank. Af en toe zitten, maar liever plat op mijn rug of op mijn zij. En zelfs dan is er continu veel pijn. In eerste instantie enkel in mijn onderrug. Inmiddels vooral in mijn bovenrug en mijn heup (die laatste doordat ik hem verdraaide toen ik twee weken geleden even snel in de auto wilde stappen). “Stom” verder lezen

Even een dingetje…

Stel je voor. Het is 0 graden. Het sneeuwt. Hard. In no time ligt er een dun laagje wit poeder op de weg en is het spekglad.

Automobilisten rijden maximaal 30 kilometer per uur en rotondes gaan in kruiptempo. Iedereen houdt ruim afstand van zijn voorganger om voldoende ruimte te hebben om problemen op te vangen. Ook bij het stoplicht blijft men op grotere afstand staan van de auto voor ze, voor het geval er iemand achterop komt. Wegrijden bij datzelfde stoplicht is nog een hele uitdaging, want de weg loopt een beetje omhoog en het is zo glad dat je alle kanten op glijdt. “Even een dingetje…” verder lezen