Laat het licht maar aan

“Zo! Nu kan het licht uit!”

Het was het eerste wat ik dacht toen ik de deur dicht deed nadat ik de laatste visite voor mijn dertigste verjaardag had uitgezwaaid. Een paar dagen later zat ik bij mijn huisarts om maar even bij te praten over hoe het ging nu ik sinds een paar maanden een lage dosering antidepressiva slikte. Het zal u vast niet verbazen: de dosis ging omhoog (van 10 mg naar 20 mg) en mijn hoofd langzaam maar zeker ook weer.

Een jaar later halveerde ik, aangemoedigd door mijn therapeut, de dosering weer. Een week of zes balanceerde ik op een randje waar ik best wel zenuwachtig van werd. Alleen doordat binnen een week de bijwerkingen waar ik al een jaar last van had verdwenen en met mijn hulp van mijn therapeut wist ik vol te houden tot ik weer stevig stond. “Laat het licht maar aan” verder lezen

Een pot Nutella als graadmeter

Het zal ergens in januari zijn geweest. In elke supermarkt stonden displays van Nutella met reclame voor ‘Maak nu je eigen pot!’. Niet iets nieuws en ook zeker niet iets dat mij aanspreekt, maar dit keer pakte ik een pot omdat het me wel handig leek voor het geval ik eens geen ander broodbeleg in huis heb en het stond nu zo binnen handbereik…

Nutella “Een pot Nutella als graadmeter” verder lezen

Het lijkt zo simpel

Twee jaar geleden, op 7 mei om precies te zijn, ging ik naar Leiden. Een week of zes eerder was er een klein jongetje geboren en dat moest nodig worden bewonderd.

Dat had alleen wat voeten in de aarde. Want ik was dan wel slank als een den, conditioneel ging het zeer slecht. Ik zou, als ik het in huis had gehad, nog geen deuk in een pakje boter hebben kunnen slaan. Een retourtje Leiden was een no go. Maar daar was mijn supermama die aanbood me te brengen en zo leerde ik weer een twitteraar ook ‘irl’ kennen. “Het lijkt zo simpel” verder lezen

Ei ei ei

De laatste ‘echte’ blog dateert van augustus. Het was een zware. Net als die van 31 december. Passend bij 2013. Maar is er daar tussenin dan niets gebeurd? Was er niets te beleven? Geen sprake van. Er gebeurde enorm veel. Zoveel dat ik echt geen ruimte had om te bloggen. Want daarvoor heb ik kennelijk toch wat rust nodig.

De afgelopen maanden zat ik op een paar eieren. Ik broedde en broedde en broedde erop los. En jemig, wat kost dat gebroed een hoop energie. En wat gaat dat in je hoofd zitten en neemt dat je volledig over. Ik dacht aan mijn eieren. Ik droomde over mijn eieren. Ze zaten in mijn bloed. Ik ademde ze. En ik kakelde over ze. Gooide je er een dubbeltje in dan ging ik los voor een rijksdaalder. Tok tok toooooook tok tok tok. Eitje dit, eitje dat, oh mijn eitjes! “Ei ei ei” verder lezen

2012

Voor de derde keer op rij is deze laatste dag van het jaar het moment om achterom te kijken. Om de balans op te maken.

2012 was weer een bijzonder jaar. Het begon lichter, qua gewicht, maar ook zwaar, qua fysiek. Ik ging zo hard achteruit dat ik er bang van werd. In huis was de rolstoel nodig, want veilig van de bank naar de keuken lopen, was er niet meer bij. Elke dag was een gevecht en de zorgen om hoe het verder moest, waren groot. “2012” verder lezen

Snood plannetje (3)

In juli ‘logeerde’ ik anderhalve week in het huis van mijn ouders. Dat begon met de behoefte te vluchten voor mijn buurman gecombineerd met de voorspelling dat er vier tropische dagen zouden komen. Tropische dagen die dus uitermate geschikt zouden zijn om in bikini in hun tuin te liggen. En aangezien zij met de sleurhut op vakantie waren, had ik het hele huis voor mezelf. En was het voor de kat, a.k.a. het harige alarm, ook wel zo gezellig. Drie weken opgesloten zitten in de keuken is nu eenmaal niet haar idee van het perfecte leven. “Snood plannetje (3)” verder lezen

Snood plannetje (2)

Het is alweer ruim vier maanden geleden dat ik schreef over mijn snode plannetje om elke dag een stukje te gaan lopen en op die manier langzaam mijn conditie te verbeteren. Toen had ik er ongeveer acht kilometer op zitten. In zes weken tijd.

Inmiddels staat de teller op 28,5 kilometer. Want schreef ik toen nog dat ik het zou houden bij twee keer per dag een rondje om het blok van 190 meter, op 27 augustus liep ik in een wilde bui zomaar de straat uit. WAT??? Jaha! Eerst liep ik ‘s ochtends gewoon mijn rondje van 190 meter en vervolgens liep ik ‘s avonds een rondje van 320 meter. En dat deed ik de volgende dag weer. En de dag daarna. En de dag daarna. “Snood plannetje (2)” verder lezen

Ontknoping

Ken je dat? Zo’n grote bol vol met knopen. De een strak, de ander losjes. Bij elkaar zoveel dat je alleen al bij het zien van de bol doodmoe op de bank stort. Laat staan dat je probeert een knoopje, of meerdere, los te maken. Veel liever stap je over de bol heen. Of schop je hem onder de kast. Uit het zicht. “Ontknoping” verder lezen