Snood plannetje

Het was eind mei toen zich in mijn hoofd een plannetje vormde. En, mocht u het gemist hebben… Wat ik in mijn kop heb, heb ik niet in mijn kont. Maar. Dit plannetje vormde zich al eerder en deelde ik toen met iedereen. En toen liep het in de soep en dat was niet leuk.

Dus ik besloot het plannetje in mijn kop te houden. Het uit te voeren, maar het met niemand te delen. Zonder druk van mensen die er dingen in (willen) zien of andere verzwarende omstandigheden. Gewoon ontspannen uitvoeren.  En zo ging ik van start op 1 juni. Eén week. Twee weken. Drie weken. En toen vroeg iemand iets. De kern van mijn plannetje rakend. Had ik natuurlijk kunnen liegen, maar daar hou ik niet zo van. Dus vertelde ik waar ik al drie weken mee bezig was. En dat voelde eigenlijk best goed. En lekker. Want ik was er stiekem wel trots op en dan is het niet delen best lastig. Ook al had ik de termijn nu bij zes weken gelegd en niet bij meer dan zes maanden zoals met mn dieet. “Snood plannetje” verder lezen

Voor nu…

… een nieuwe start. Op een nieuw adres. Een eigen domein!

Ik heb getwijfeld. “Laat ik maar bij Blogger blijven. Wel zo makkelijk. Scheelt gedoe. Ik heb geen zin in blogs overzetten. Dingen uitzoeken.” En ga zo nog maar een tijdje door.

Maar… Ik heb dit domein niet voor niets gekocht hè…

Dus. Knoop doorgehakt. Ik ga het niet laten verlopen, maar gebruiken. Zonder blogs over te zetten. Voorlopig althans. Wie weet krijg ik daar nog wel eens de geest voor. En zo niet? Nou dan niet. Ook goed.

Voorlopig is het hier nog simpel, met een standaard WordPressthema. Want oh. WordPress en ik zijn geen vriendjes. “WordPress is zo makkelijk”, zegt men. Maar ik kom bij Blogger vandaan. Daar waar je niet wordt geconfronteerd met termen, duizenden opties zonder uitleg wat het effect is en waar je gewoon een beetje kunt schuiven en kleuren en klaar is je blog. En dat is waar ik, met mijn gare hoofd, behoefte aan heb. Jip en Janneke taal. Je zou denken, met het enorme aanbod dat er is, dat er wel een WordPress voor Dummies zou zijn, maar nee dus. Ik zeg: gemiste kans.

Al is het qua reageren precies andersom. Drama bij Blogger. Easy bij WordPress. Als het goed is. En ik hoop dat daar (weer) gretig gebruik van zal worden gemaakt . Want reacties op Facebook en Twitter zijn leuk, maar verdwijnen ook weer heel snel. Terwijl een van de leuke dingen van bloggen is dat je niet alleen je eigen verhaal kunt teruglezen, maar ook wat anderen daarop gereageerd hebben.

En met het thema ga ik er vast uit komen. Als ik er gewoon de tijd voor neem. En er de rust voor heb. Terwijl ik in de tussentijd gewoon hier blog. Met een simpel thema. Over van alles. Wat ik zie. Lees. Hoor. Denk. Meemaak. Over wat ik beleef dus. Kort. Lang. Via mijn mobiel. Via de laptop. Dagelijks. Niet dagelijks. Gewoon net hoe het uit komt.

Zin in!

Zoet met pit

Op mijn oude blog vroeg ik in januari 2012 of er dingen waren die mijn lezers van me wilden weten. Een van de vragen luidde:

“Als je een gerecht zou zijn, welk gerecht was je dan en waarom?”

Omdat het antwoord op deze vraag een mooie omschrijving levert van mijn persoontje plaats ik het antwoord dat ik schreef ook hier op mijn nieuwe blog.

Oef! Ik las de vraag nog net voor we het vliegtuig in gingen en heb er dus de hele vakantie over lopen nadenken. Zonder resultaat. Ook de weken er na kwam ik er niet uit. En dus besprak ik het maar eens met mijn beste vriendin. En die wist er wel raad mee!

“Eerst vond ik je een gerecht met simpele, (brave?) gekookte aardappeltjes, met een stukje vlees wat alleen gezouten was en groenten en een slap sausje, meer niet. Dat sausje was er, omdat je altijd heel netjes was en een lief en net voorkomen hebt.”

“Maar nu zit er meer pit in je, dus nu zou ik je eerder een warme mok chocolademelk vinden. Omdat je een warme persoonlijkheid bent, maar in die chocolademelk zit een klein beetje Spaanse peper om het wat pittiger te maken. Je bent feller en dat komt je persoonlijkheid alleen maar ten goede, want: als je peper met chocolade mengt/eet, dan smaakt de chocolade zoeter ;-). Oftewel: je kan die peper best hebben hoor.”

Het is geen compleet gerecht met voor- en nagerecht, maar ik denk dat het een heel treffende omschrijving van mijn persoontje is. Ik herken mezelf er in ieder geval wel in en kreeg met dit stukje tekst weer eens te zien hoe goed mijn liefste beste vriendinnetje mij kent!

Ik vind warme chocolademelk (al dan niet met peper) ook een stuk lekkerder dan een hap van aardappelen, groenten en vlees. Snap nu waarom!