Het lijkt zo simpel

Twee jaar geleden, op 7 mei om precies te zijn, ging ik naar Leiden. Een week of zes eerder was er een klein jongetje geboren en dat moest nodig worden bewonderd.

Dat had alleen wat voeten in de aarde. Want ik was dan wel slank als een den, conditioneel ging het zeer slecht. Ik zou, als ik het in huis had gehad, nog geen deuk in een pakje boter hebben kunnen slaan. Een retourtje Leiden was een no go. Maar daar was mijn supermama die aanbood me te brengen en zo leerde ik weer een twitteraar ook ‘irl’ kennen. “Het lijkt zo simpel” verder lezen

Ei ei ei

De laatste ‘echte’ blog dateert van augustus. Het was een zware. Net als die van 31 december. Passend bij 2013. Maar is er daar tussenin dan niets gebeurd? Was er niets te beleven? Geen sprake van. Er gebeurde enorm veel. Zoveel dat ik echt geen ruimte had om te bloggen. Want daarvoor heb ik kennelijk toch wat rust nodig.

De afgelopen maanden zat ik op een paar eieren. Ik broedde en broedde en broedde erop los. En jemig, wat kost dat gebroed een hoop energie. En wat gaat dat in je hoofd zitten en neemt dat je volledig over. Ik dacht aan mijn eieren. Ik droomde over mijn eieren. Ze zaten in mijn bloed. Ik ademde ze. En ik kakelde over ze. Gooide je er een dubbeltje in dan ging ik los voor een rijksdaalder. Tok tok toooooook tok tok tok. Eitje dit, eitje dat, oh mijn eitjes! “Ei ei ei” verder lezen

2012

Voor de derde keer op rij is deze laatste dag van het jaar het moment om achterom te kijken. Om de balans op te maken.

2012 was weer een bijzonder jaar. Het begon lichter, qua gewicht, maar ook zwaar, qua fysiek. Ik ging zo hard achteruit dat ik er bang van werd. In huis was de rolstoel nodig, want veilig van de bank naar de keuken lopen, was er niet meer bij. Elke dag was een gevecht en de zorgen om hoe het verder moest, waren groot. “2012” verder lezen

Snood plannetje (3)

In juli ‘logeerde’ ik anderhalve week in het huis van mijn ouders. Dat begon met de behoefte te vluchten voor mijn buurman gecombineerd met de voorspelling dat er vier tropische dagen zouden komen. Tropische dagen die dus uitermate geschikt zouden zijn om in bikini in hun tuin te liggen. En aangezien zij met de sleurhut op vakantie waren, had ik het hele huis voor mezelf. En was het voor de kat, a.k.a. het harige alarm, ook wel zo gezellig. Drie weken opgesloten zitten in de keuken is nu eenmaal niet haar idee van het perfecte leven. “Snood plannetje (3)” verder lezen

Snood plannetje (2)

Het is alweer ruim vier maanden geleden dat ik schreef over mijn snode plannetje om elke dag een stukje te gaan lopen en op die manier langzaam mijn conditie te verbeteren. Toen had ik er ongeveer acht kilometer op zitten. In zes weken tijd.

Inmiddels staat de teller op 28,5 kilometer. Want schreef ik toen nog dat ik het zou houden bij twee keer per dag een rondje om het blok van 190 meter, op 27 augustus liep ik in een wilde bui zomaar de straat uit. WAT??? Jaha! Eerst liep ik ‘s ochtends gewoon mijn rondje van 190 meter en vervolgens liep ik ‘s avonds een rondje van 320 meter. En dat deed ik de volgende dag weer. En de dag daarna. En de dag daarna. “Snood plannetje (2)” verder lezen

Feestvoorbereidingen

Kijk… Wij mensen bereiden ons voor op een feestje met eindeloos getut voor de spiegel. Althans. Vrouwen schijnen dat te doen. Ik heb dat niet zo, ben meestal met vijf minuten klaar. Maar goed. ‘Wij’ zijn niet de enigen die tutten. “Feestvoorbereidingen” verder lezen

Zoet met pit

Op mijn oude blog vroeg ik in januari 2012 of er dingen waren die mijn lezers van me wilden weten. Een van de vragen luidde:

“Als je een gerecht zou zijn, welk gerecht was je dan en waarom?”

Omdat het antwoord op deze vraag een mooie omschrijving levert van mijn persoontje plaats ik het antwoord dat ik schreef ook hier op mijn nieuwe blog.

Oef! Ik las de vraag nog net voor we het vliegtuig in gingen en heb er dus de hele vakantie over lopen nadenken. Zonder resultaat. Ook de weken er na kwam ik er niet uit. En dus besprak ik het maar eens met mijn beste vriendin. En die wist er wel raad mee!

“Eerst vond ik je een gerecht met simpele, (brave?) gekookte aardappeltjes, met een stukje vlees wat alleen gezouten was en groenten en een slap sausje, meer niet. Dat sausje was er, omdat je altijd heel netjes was en een lief en net voorkomen hebt.”

“Maar nu zit er meer pit in je, dus nu zou ik je eerder een warme mok chocolademelk vinden. Omdat je een warme persoonlijkheid bent, maar in die chocolademelk zit een klein beetje Spaanse peper om het wat pittiger te maken. Je bent feller en dat komt je persoonlijkheid alleen maar ten goede, want: als je peper met chocolade mengt/eet, dan smaakt de chocolade zoeter ;-). Oftewel: je kan die peper best hebben hoor.”

Het is geen compleet gerecht met voor- en nagerecht, maar ik denk dat het een heel treffende omschrijving van mijn persoontje is. Ik herken mezelf er in ieder geval wel in en kreeg met dit stukje tekst weer eens te zien hoe goed mijn liefste beste vriendinnetje mij kent!

Ik vind warme chocolademelk (al dan niet met peper) ook een stuk lekkerder dan een hap van aardappelen, groenten en vlees. Snap nu waarom!