Blij met een slechte dag

Opeens had ik gister een enorm slechte dag. Pijn op plekken waar ik geen pijn wil hebben en vooral ongelooflijk moe moe moe. En toch was ik er aan het eind van de dag blij mee. Huh? Hoe dan? 

“Blij met een slechte dag” verder lezen

Laat het licht maar aan

“Zo! Nu kan het licht uit!”

Het was het eerste wat ik dacht toen ik de deur dicht deed nadat ik de laatste visite voor mijn dertigste verjaardag had uitgezwaaid. Een paar dagen later zat ik bij mijn huisarts om maar even bij te praten over hoe het ging nu ik sinds een paar maanden een lage dosering antidepressiva slikte. Het zal u vast niet verbazen: de dosis ging omhoog (van 10 mg naar 20 mg) en mijn hoofd langzaam maar zeker ook weer.

Een jaar later halveerde ik, aangemoedigd door mijn therapeut, de dosering weer. Een week of zes balanceerde ik op een randje waar ik best wel zenuwachtig van werd. Alleen doordat binnen een week de bijwerkingen waar ik al een jaar last van had verdwenen en met mijn hulp van mijn therapeut wist ik vol te houden tot ik weer stevig stond. “Laat het licht maar aan” verder lezen

Als je haar maar goed zit!

Stel je voor: een woensdagmiddag in juli. Misschien wel de warmste. Na een aantal uur bezig te zijn geweest met mijn vrijwilligerswerk stap ik, ingesmeerd met zonnebrandcrème, op de scootmobiel om een stuk te gaan rijden en te genieten van het mooie weer. Mijn doel: mijn huid een tintje donkerder, mijn haar een tintje lichter. Voor dat laatste spoot ik voor vertrek nog even spray blond in mijn haar.

Een kwartier naar mijn vertrek verdwijnt de zon achter de wolken om er alleen bij vlagen nog achter vandaan te komen. Dat tintje lichter kan ik vergeten die dag. De volgende dag ga ik op het heetst van de dag in de tuin zitten terwijl mijn hulp het huis stofzuigt. Twee vliegen in één klap: ik zit niet in de weg en de warmte van de zon gaat me dat lichtere haar bezorgen.

“Als je haar maar goed zit!” verder lezen

Een pot Nutella als graadmeter

Het zal ergens in januari zijn geweest. In elke supermarkt stonden displays van Nutella met reclame voor ‘Maak nu je eigen pot!’. Niet iets nieuws en ook zeker niet iets dat mij aanspreekt, maar dit keer pakte ik een pot omdat het me wel handig leek voor het geval ik eens geen ander broodbeleg in huis heb en het stond nu zo binnen handbereik…

Nutella “Een pot Nutella als graadmeter” verder lezen

Stigmatiseren of stimuleren?

Vijf jaar geleden schreef ik over de manier waarop Wajongers werden weggezet in de media. “Een drama.” “Een gevangenis.” “Een horrorscenario.” Vijf jaar later zijn de veranderingen waarvan toen werd gezegd dat ze zo hard nodig zijn door het huidige kabinet in gang gezet met behulp van de Participatiewet.

Van de momenteel 240.000 Wajongers mogen er op 1 januari 2018 nog maar 100.000 over zijn en om die reden wordt iedereen ‘herbeoordeeld’ op basis van zijn of haar dossier (let op: een herbeoordeling is iets anders dan een herkeuring!). Geeft dat dossier niet voldoende informatie om een besluit te nemen dan krijg je een vragenlijst toegestuurd die binnen drie weken na dagtekening (wat is er gebeurd met de normale zes weken???) ingevuld op een UWV-bureau moet liggen. “Stigmatiseren of stimuleren?” verder lezen

Afvoerputje

Dit stuk heb ik geschreven op 24 januari 2011 en toen als notitie gepubliceerd op mijn Facebookprofiel.

Al sinds ik op mezelf woon, heb ik een abonnement op een krant. De eerste maanden was dat de Televaag, maar vraag me niet waarom. Ik was ontzettend blij toen het abonnement na een aantal maanden afliep. De mensen die mij goed kennen, weten mijn mening al. Wat een baggerkrant. En dan zeg ik het nog netjes. “Afvoerputje” verder lezen

Tien jaar later

Tien jaar geleden bereidde ik me rond deze tijd voor op de start van mijn eerste studiejaar. Nadat ik in twee jaar eindexamen had gedaan door heupgedoe was ik er helemaal klaar voor om aan het ‘echte leven’ te beginnen. Ik zou gaan studeren en na vier jaar een baan zoeken in het management. Want dat was toch wel het idee waarmee ik aan mijn studie management, economie en recht (MER) begon: management was wel mijn ding. “Tien jaar later” verder lezen

Harig alarm

Je werd als eerste geboren. Schreeuwend. Luidruchtig vanaf dat eerste moment. Maar in tegenstelling tot je broertjes en zusje kreeg je het niet voor elkaar om zelfstandig bij je moeder te drinken. In plaats van je plekje aan de tepel te verdedigen, kroop je steeds maar weer richting de kop van je moeder. En dus moesten we je bijvoeren met spuitjes kittenmelk. Een hoop gepruts en gepriegel maar het lukte. Toen je eenmaal zelf kon eten, schrokte je je eigen bakje in no time leeg om daarna snel op dat van de anderen af te gaan.

Eten!

“Harig alarm” verder lezen

Just an ordinary day

Toen ik begon met bloggen (en later ook twitteren) was dat onder andere om een inkijkje te geven in mijn leven. Een veelgestelde vraag is: “Maar wat doe je dan gedurende de dag?”. Een vraag waar ik ook niet altijd antwoord op weet. Want de dag glijdt ongemerkt voorbij. En inmiddels heb ik allerlei soorten dagen, variërend van heel rustig tot (voor mijn doen) heel druk. Heel rustig houdt over het algemeen in dat er ergens van bijgekomen moet worden of dat ik ‘vooruit rust’ voor een heel drukke dag. En verder zit er dus heel veel tussen. “Just an ordinary day” verder lezen