Ei ei ei

De laatste ‘echte’ blog dateert van augustus. Het was een zware. Net als die van 31 december. Passend bij 2013. Maar is er daar tussenin dan niets gebeurd? Was er niets te beleven? Geen sprake van. Er gebeurde enorm veel. Zoveel dat ik echt geen ruimte had om te bloggen. Want daarvoor heb ik kennelijk toch wat rust nodig.

De afgelopen maanden zat ik op een paar eieren. Ik broedde en broedde en broedde erop los. En jemig, wat kost dat gebroed een hoop energie. En wat gaat dat in je hoofd zitten en neemt dat je volledig over. Ik dacht aan mijn eieren. Ik droomde over mijn eieren. Ze zaten in mijn bloed. Ik ademde ze. En ik kakelde over ze. Gooide je er een dubbeltje in dan ging ik los voor een rijksdaalder. Tok tok toooooook tok tok tok. Eitje dit, eitje dat, oh mijn eitjes! Lees “Ei ei ei” verder

Nieuwjaar

Eigenlijk kan ik er kort over zijn. Ik tel de minuten tot middernacht. Tot het einde van dit jaar. Wat wil ik het graag achter me laten. Dit jaar waarin verdriet, depressie en eenzaamheid een hoofdrol hadden. Wat zeg ik. Bijna de enige rol hadden. Lees “Nieuwjaar” verder

Verlamd

Ruim anderhalve maand geen blog. Niet omdat er niets is waar ik over zou willen schrijven. Mijn agenda was verre van leeg. Gevuld met leuke dingen. Een logeerpartij gevuld met fijne gesprekken, (en twee retourlogeerpartijen die net zo goed gevuld waren), een avond pijnvrij door het Robbie Williams effect, drie dagen mijn verjaardag ‘vieren’, een ‘nieuw’ huis, twee keer ‘op vakantie’ in het huis van mijn ouders, mooi zomerweer. Echt. Genoeg om van te genieten danwel over te bloggen. Lees “Verlamd” verder

Op de helft

Het is 1 juli. Het jaar is doormidden. Als je het in maanden bekijkt althans, want in dagen is het vandaag dag 182 en is het jaar pas morgenmiddag 12 uur op de helft. De eerste helft van het jaar (in maanden) had immers maar 181 dagen. De tweede helft heeft er 184. Ja sorry. Iets met cijfermeisje.

Maar goed. 2013. Het jaar waarin ik 30 word. Althans daar ga ik vanuit. Nog anderhalve maand als twintiger door het leven en oh oh. Dan ben ik opeens *de horror* dertig. Neemt u vooral een paar kilo zout bij die laatste twee zinnen want het zal me worst wezen of ik een twintiger of een dertiger ben. Lees “Op de helft” verder

‘Even bijpraten’

Van de week was ik even bij de huisarts. Voor een verwijzing en om, zoals zij het noemt, even bij te praten. Want dat vindt ze belangrijk. Dat ik af en toe bij haar langs kom om haar op de hoogte te houden van hoe het met mij gaat. “Het is belangrijk dat je het gevoel hebt dat wij je begrijpen en dat je hier terecht kunt met al je vragen.” Ja ja mensen. Mooi he?

De vorige keer dat we bijgepraat hebben, vertelde ik haar over de ontwikkelingen wat betreft lopen en fietsen. Dat ik met heel kleine stapjes vooruit ging en dat de rolstoel in huis gebruiken echt niet meer nodig was. Dat vond ze (natuurlijk) fantastisch om te horen. En ze moedigde aan om vooral op deze manier, voorzichtig en met kleine stapjes, door te gaan. Wat ik deed. En nog steeds doe. Ware het niet dat het nu even een paar weken wat minder gaat. Kan gebeuren en zolang ik niet opgeef is er niets aan de hand en dan trekt het vanzelf wel weer bij. Is mijn motto en herhaal ik honderd keer per dag om de moed niet te verliezen. Lees “‘Even bijpraten’” verder