Stigmatiseren of stimuleren?

Vijf jaar geleden schreef ik over de manier waarop Wajongers werden weggezet in de media. “Een drama.” “Een gevangenis.” “Een horrorscenario.” Vijf jaar later zijn de veranderingen waarvan toen werd gezegd dat ze zo hard nodig zijn door het huidige kabinet in gang gezet met behulp van de Participatiewet.

Van de momenteel 240.000 Wajongers mogen er op 1 januari 2018 nog maar 100.000 over zijn en om die reden wordt iedereen ‘herbeoordeeld’ op basis van zijn of haar dossier (let op: een herbeoordeling is iets anders dan een herkeuring!). Geeft dat dossier niet voldoende informatie om een besluit te nemen dan krijg je een vragenlijst toegestuurd die binnen drie weken na dagtekening (wat is er gebeurd met de normale zes weken???) ingevuld op een UWV-bureau moet liggen. “Stigmatiseren of stimuleren?” verder lezen

Afvoerputje

Dit stuk heb ik geschreven op 24 januari 2011 en toen als notitie gepubliceerd op mijn Facebookprofiel.

Al sinds ik op mezelf woon, heb ik een abonnement op een krant. De eerste maanden was dat de Televaag, maar vraag me niet waarom. Ik was ontzettend blij toen het abonnement na een aantal maanden afliep. De mensen die mij goed kennen, weten mijn mening al. Wat een baggerkrant. En dan zeg ik het nog netjes. “Afvoerputje” verder lezen

Tien jaar later

Tien jaar geleden bereidde ik me rond deze tijd voor op de start van mijn eerste studiejaar. Nadat ik in twee jaar eindexamen had gedaan door heupgedoe was ik er helemaal klaar voor om aan het ‘echte leven’ te beginnen. Ik zou gaan studeren en na vier jaar een baan zoeken in het management. Want dat was toch wel het idee waarmee ik aan mijn studie management, economie en recht (MER) begon: management was wel mijn ding. “Tien jaar later” verder lezen

Ei ei ei

De laatste ‘echte’ blog dateert van augustus. Het was een zware. Net als die van 31 december. Passend bij 2013. Maar is er daar tussenin dan niets gebeurd? Was er niets te beleven? Geen sprake van. Er gebeurde enorm veel. Zoveel dat ik echt geen ruimte had om te bloggen. Want daarvoor heb ik kennelijk toch wat rust nodig.

De afgelopen maanden zat ik op een paar eieren. Ik broedde en broedde en broedde erop los. En jemig, wat kost dat gebroed een hoop energie. En wat gaat dat in je hoofd zitten en neemt dat je volledig over. Ik dacht aan mijn eieren. Ik droomde over mijn eieren. Ze zaten in mijn bloed. Ik ademde ze. En ik kakelde over ze. Gooide je er een dubbeltje in dan ging ik los voor een rijksdaalder. Tok tok toooooook tok tok tok. Eitje dit, eitje dat, oh mijn eitjes! “Ei ei ei” verder lezen

Nieuwjaar

Eigenlijk kan ik er kort over zijn. Ik tel de minuten tot middernacht. Tot het einde van dit jaar. Wat wil ik het graag achter me laten. Dit jaar waarin verdriet, depressie en eenzaamheid een hoofdrol hadden. Wat zeg ik. Bijna de enige rol hadden. “Nieuwjaar” verder lezen

Op de helft

Het is 1 juli. Het jaar is doormidden. Als je het in maanden bekijkt althans, want in dagen is het vandaag dag 182 en is het jaar pas morgenmiddag 12 uur op de helft. De eerste helft van het jaar (in maanden) had immers maar 181 dagen. De tweede helft heeft er 184. Ja sorry. Iets met cijfermeisje.

Maar goed. 2013. Het jaar waarin ik 30 word. Althans daar ga ik vanuit. Nog anderhalve maand als twintiger door het leven en oh oh. Dan ben ik opeens *de horror* dertig. Neemt u vooral een paar kilo zout bij die laatste twee zinnen want het zal me worst wezen of ik een twintiger of een dertiger ben. “Op de helft” verder lezen

Boos

Ik ben boos. Of misschien is teleurgesteld een beter woord.

De vaste lezer zal het zijn opgevallen dat ik tegenwoordig met enige regelmaat blogs beveilig met een wachtwoord. Het was een van de redenen waarom ik weg wilde bij Blogger, omdat ik af en toe dingen niet open en bloot op internet wil zetten. In het verleden had ik een blog die volledig was afgeschermd. Waar mensen met hun emailadres moesten inloggen (soms zelfs nog een speciaal account moesten aanmaken) om te kunnen lezen. Een hoop gedoe en bovendien is er ook genoeg om over te bloggen waar geen wachtwoord op hoeft. “Boos” verder lezen

Geen wonder!

Picture this: ik zit bij de opticien te wachten tot ik aan de beurt ben om even wat aan mijn bril te laten verbuigen. Het ding drukt een gat in mijn neus.

Omdat er een stel voor mij is, zij nog wel even zoet lijken te zijn en ik al een aardig stukje heb gelopen vanaf de auto ga ik er bij zitten. De man van het stel ziet mijn kruk en vraagt “Je knie?” (is weer eens wat anders dan “Wat is er met je voet?”, “Op wintersport geweest?” en weet ik veel wat voor creatiefs ik de afgelopen jaren al naar mn hoofd heb gekregen). Ik reageer, beleefd als ik ben, met een glimlachje en “Nee, mijn heup”. “Oh joh! HD?” (Voor de leken: hd = heupdysplasie, de afwijking waar ik mee geboren ben). Ik antwoord van ja en hij begint meteen te vertellen dat zijn kinderen dat ook hadden en dat die na een spreidbroekje gewoon helemaal ‘genezen’ waren. “Geen wonder!” verder lezen