‘Even bijpraten’

Van de week was ik even bij de huisarts. Voor een verwijzing en om, zoals zij het noemt, even bij te praten. Want dat vindt ze belangrijk. Dat ik af en toe bij haar langs kom om haar op de hoogte te houden van hoe het met mij gaat. “Het is belangrijk dat je het gevoel hebt dat wij je begrijpen en dat je hier terecht kunt met al je vragen.” Ja ja mensen. Mooi he?

De vorige keer dat we bijgepraat hebben, vertelde ik haar over de ontwikkelingen wat betreft lopen en fietsen. Dat ik met heel kleine stapjes vooruit ging en dat de rolstoel in huis gebruiken echt niet meer nodig was. Dat vond ze (natuurlijk) fantastisch om te horen. En ze moedigde aan om vooral op deze manier, voorzichtig en met kleine stapjes, door te gaan. Wat ik deed. En nog steeds doe. Ware het niet dat het nu even een paar weken wat minder gaat. Kan gebeuren en zolang ik niet opgeef is er niets aan de hand en dan trekt het vanzelf wel weer bij. Is mijn motto en herhaal ik honderd keer per dag om de moed niet te verliezen. Lees “‘Even bijpraten’” verder

Even een dingetje…

Stel je voor. Het is 0 graden. Het sneeuwt. Hard. In no time ligt er een dun laagje wit poeder op de weg en is het spekglad.

Automobilisten rijden maximaal 30 kilometer per uur en rotondes gaan in kruiptempo. Iedereen houdt ruim afstand van zijn voorganger om voldoende ruimte te hebben om problemen op te vangen. Ook bij het stoplicht blijft men op grotere afstand staan van de auto voor ze, voor het geval er iemand achterop komt. Wegrijden bij datzelfde stoplicht is nog een hele uitdaging, want de weg loopt een beetje omhoog en het is zo glad dat je alle kanten op glijdt. Lees “Even een dingetje…” verder

2012

Voor de derde keer op rij is deze laatste dag van het jaar het moment om achterom te kijken. Om de balans op te maken.

2012 was weer een bijzonder jaar. Het begon lichter, qua gewicht, maar ook zwaar, qua fysiek. Ik ging zo hard achteruit dat ik er bang van werd. In huis was de rolstoel nodig, want veilig van de bank naar de keuken lopen, was er niet meer bij. Elke dag was een gevecht en de zorgen om hoe het verder moest, waren groot. Lees “2012” verder

Nooit gelogen

Donderdagavond werd door de NOS/NTR de documentaire “Ik heb nooit gelogen. Het verhaal van Monique van der Vorst” uitgezonden.

In 2008 won ze als handbiker twee medailles op de Paralympische Spelen en zowel daarvoor als daarna ook nog allerlei andere medailles. Ook werd ze in 2009 Gehandicapte sportvrouw van het jaar. In 2010 veranderde haar situatie ingrijpend doordat ze na een ongeluk weer in staat was haar benen te gebruiken. Haar verhaal,door de media een medisch wonder genoemd, ging de hele wereld over. Lees “Nooit gelogen” verder

Dag van de dag

Vandaag is het Dag van de Duurzaamheid. Op zich zal je mij daar niet over horen klagen. Het is een mooi initiatief, al doe ik er niet aan. Ik doe namelijk elke dag duurzaam. Althans. Dat probeer ik.

De lampen hier in huis zijn allemaal spaarlampen. De verwarming gaat pas aan als een warm vest en een pot thee niet voldoende zijn om me warm te houden en als ik over een kwartiertje weg moet, blijft hij ook lekker uit. En als hij dan eindelijk aan gaat, gaat hij alleen op slechte dagen hoger dan 20 graden. Lees “Dag van de dag” verder

Voor nu…

… een nieuwe start. Op een nieuw adres. Een eigen domein!

Ik heb getwijfeld. “Laat ik maar bij Blogger blijven. Wel zo makkelijk. Scheelt gedoe. Ik heb geen zin in blogs overzetten. Dingen uitzoeken.” En ga zo nog maar een tijdje door.

Maar… Ik heb dit domein niet voor niets gekocht hè…

Dus. Knoop doorgehakt. Ik ga het niet laten verlopen, maar gebruiken. Zonder blogs over te zetten. Voorlopig althans. Wie weet krijg ik daar nog wel eens de geest voor. En zo niet? Nou dan niet. Ook goed.

Voorlopig is het hier nog simpel, met een standaard WordPressthema. Want oh. WordPress en ik zijn geen vriendjes. “WordPress is zo makkelijk”, zegt men. Maar ik kom bij Blogger vandaan. Daar waar je niet wordt geconfronteerd met termen, duizenden opties zonder uitleg wat het effect is en waar je gewoon een beetje kunt schuiven en kleuren en klaar is je blog. En dat is waar ik, met mijn gare hoofd, behoefte aan heb. Jip en Janneke taal. Je zou denken, met het enorme aanbod dat er is, dat er wel een WordPress voor Dummies zou zijn, maar nee dus. Ik zeg: gemiste kans.

Al is het qua reageren precies andersom. Drama bij Blogger. Easy bij WordPress. Als het goed is. En ik hoop dat daar (weer) gretig gebruik van zal worden gemaakt . Want reacties op Facebook en Twitter zijn leuk, maar verdwijnen ook weer heel snel. Terwijl een van de leuke dingen van bloggen is dat je niet alleen je eigen verhaal kunt teruglezen, maar ook wat anderen daarop gereageerd hebben.

En met het thema ga ik er vast uit komen. Als ik er gewoon de tijd voor neem. En er de rust voor heb. Terwijl ik in de tussentijd gewoon hier blog. Met een simpel thema. Over van alles. Wat ik zie. Lees. Hoor. Denk. Meemaak. Over wat ik beleef dus. Kort. Lang. Via mijn mobiel. Via de laptop. Dagelijks. Niet dagelijks. Gewoon net hoe het uit komt.

Zin in!