2012

Voor de derde keer op rij is deze laatste dag van het jaar het moment om achterom te kijken. Om de balans op te maken.

2012 was weer een bijzonder jaar. Het begon lichter, qua gewicht, maar ook zwaar, qua fysiek. Ik ging zo hard achteruit dat ik er bang van werd. In huis was de rolstoel nodig, want veilig van de bank naar de keuken lopen, was er niet meer bij. Elke dag was een gevecht en de zorgen om hoe het verder moest, waren groot. “2012” verder lezen

Snood plannetje (3)

In juli ‘logeerde’ ik anderhalve week in het huis van mijn ouders. Dat begon met de behoefte te vluchten voor mijn buurman gecombineerd met de voorspelling dat er vier tropische dagen zouden komen. Tropische dagen die dus uitermate geschikt zouden zijn om in bikini in hun tuin te liggen. En aangezien zij met de sleurhut op vakantie waren, had ik het hele huis voor mezelf. En was het voor de kat, a.k.a. het harige alarm, ook wel zo gezellig. Drie weken opgesloten zitten in de keuken is nu eenmaal niet haar idee van het perfecte leven. “Snood plannetje (3)” verder lezen

Feestvoorbereidingen

Kijk… Wij mensen bereiden ons voor op een feestje met eindeloos getut voor de spiegel. Althans. Vrouwen schijnen dat te doen. Ik heb dat niet zo, ben meestal met vijf minuten klaar. Maar goed. ‘Wij’ zijn niet de enigen die tutten. “Feestvoorbereidingen” verder lezen

Zoet met pit

Op mijn oude blog vroeg ik in januari 2012 of er dingen waren die mijn lezers van me wilden weten. Een van de vragen luidde:

“Als je een gerecht zou zijn, welk gerecht was je dan en waarom?”

Omdat het antwoord op deze vraag een mooie omschrijving levert van mijn persoontje plaats ik het antwoord dat ik schreef ook hier op mijn nieuwe blog.

Oef! Ik las de vraag nog net voor we het vliegtuig in gingen en heb er dus de hele vakantie over lopen nadenken. Zonder resultaat. Ook de weken er na kwam ik er niet uit. En dus besprak ik het maar eens met mijn beste vriendin. En die wist er wel raad mee!

“Eerst vond ik je een gerecht met simpele, (brave?) gekookte aardappeltjes, met een stukje vlees wat alleen gezouten was en groenten en een slap sausje, meer niet. Dat sausje was er, omdat je altijd heel netjes was en een lief en net voorkomen hebt.”

“Maar nu zit er meer pit in je, dus nu zou ik je eerder een warme mok chocolademelk vinden. Omdat je een warme persoonlijkheid bent, maar in die chocolademelk zit een klein beetje Spaanse peper om het wat pittiger te maken. Je bent feller en dat komt je persoonlijkheid alleen maar ten goede, want: als je peper met chocolade mengt/eet, dan smaakt de chocolade zoeter ;-). Oftewel: je kan die peper best hebben hoor.”

Het is geen compleet gerecht met voor- en nagerecht, maar ik denk dat het een heel treffende omschrijving van mijn persoontje is. Ik herken mezelf er in ieder geval wel in en kreeg met dit stukje tekst weer eens te zien hoe goed mijn liefste beste vriendinnetje mij kent!

Ik vind warme chocolademelk (al dan niet met peper) ook een stuk lekkerder dan een hap van aardappelen, groenten en vlees. Snap nu waarom!