Laat het licht maar aan

“Zo! Nu kan het licht uit!”

Het was het eerste wat ik dacht toen ik de deur dicht deed nadat ik de laatste visite voor mijn dertigste verjaardag had uitgezwaaid. Een paar dagen later zat ik bij mijn huisarts om maar even bij te praten over hoe het ging nu ik sinds een paar maanden een lage dosering antidepressiva slikte. Het zal u vast niet verbazen: de dosis ging omhoog (van 10 mg naar 20 mg) en mijn hoofd langzaam maar zeker ook weer.

Een jaar later halveerde ik, aangemoedigd door mijn therapeut, de dosering weer. Een week of zes balanceerde ik op een randje waar ik best wel zenuwachtig van werd. Alleen doordat binnen een week de bijwerkingen waar ik al een jaar last van had verdwenen en met mijn hulp van mijn therapeut wist ik vol te houden tot ik weer stevig stond. “Laat het licht maar aan” verder lezen

Een pot Nutella als graadmeter

Het zal ergens in januari zijn geweest. In elke supermarkt stonden displays van Nutella met reclame voor ‘Maak nu je eigen pot!’. Niet iets nieuws en ook zeker niet iets dat mij aanspreekt, maar dit keer pakte ik een pot omdat het me wel handig leek voor het geval ik eens geen ander broodbeleg in huis heb en het stond nu zo binnen handbereik…

Nutella “Een pot Nutella als graadmeter” verder lezen

Tien jaar later

Tien jaar geleden bereidde ik me rond deze tijd voor op de start van mijn eerste studiejaar. Nadat ik in twee jaar eindexamen had gedaan door heupgedoe was ik er helemaal klaar voor om aan het ‘echte leven’ te beginnen. Ik zou gaan studeren en na vier jaar een baan zoeken in het management. Want dat was toch wel het idee waarmee ik aan mijn studie management, economie en recht (MER) begon: management was wel mijn ding. “Tien jaar later” verder lezen

Het lijkt zo simpel

Twee jaar geleden, op 7 mei om precies te zijn, ging ik naar Leiden. Een week of zes eerder was er een klein jongetje geboren en dat moest nodig worden bewonderd.

Dat had alleen wat voeten in de aarde. Want ik was dan wel slank als een den, conditioneel ging het zeer slecht. Ik zou, als ik het in huis had gehad, nog geen deuk in een pakje boter hebben kunnen slaan. Een retourtje Leiden was een no go. Maar daar was mijn supermama die aanbood me te brengen en zo leerde ik weer een twitteraar ook ‘irl’ kennen. “Het lijkt zo simpel” verder lezen

Ei ei ei

De laatste ‘echte’ blog dateert van augustus. Het was een zware. Net als die van 31 december. Passend bij 2013. Maar is er daar tussenin dan niets gebeurd? Was er niets te beleven? Geen sprake van. Er gebeurde enorm veel. Zoveel dat ik echt geen ruimte had om te bloggen. Want daarvoor heb ik kennelijk toch wat rust nodig.

De afgelopen maanden zat ik op een paar eieren. Ik broedde en broedde en broedde erop los. En jemig, wat kost dat gebroed een hoop energie. En wat gaat dat in je hoofd zitten en neemt dat je volledig over. Ik dacht aan mijn eieren. Ik droomde over mijn eieren. Ze zaten in mijn bloed. Ik ademde ze. En ik kakelde over ze. Gooide je er een dubbeltje in dan ging ik los voor een rijksdaalder. Tok tok toooooook tok tok tok. Eitje dit, eitje dat, oh mijn eitjes! “Ei ei ei” verder lezen

Nieuwjaar

Eigenlijk kan ik er kort over zijn. Ik tel de minuten tot middernacht. Tot het einde van dit jaar. Wat wil ik het graag achter me laten. Dit jaar waarin verdriet, depressie en eenzaamheid een hoofdrol hadden. Wat zeg ik. Bijna de enige rol hadden. “Nieuwjaar” verder lezen

2012

Voor de derde keer op rij is deze laatste dag van het jaar het moment om achterom te kijken. Om de balans op te maken.

2012 was weer een bijzonder jaar. Het begon lichter, qua gewicht, maar ook zwaar, qua fysiek. Ik ging zo hard achteruit dat ik er bang van werd. In huis was de rolstoel nodig, want veilig van de bank naar de keuken lopen, was er niet meer bij. Elke dag was een gevecht en de zorgen om hoe het verder moest, waren groot. “2012” verder lezen