Tien jaar later

Tien jaar geleden bereidde ik me rond deze tijd voor op de start van mijn eerste studiejaar. Nadat ik in twee jaar eindexamen had gedaan door heupgedoe was ik er helemaal klaar voor om aan het ‘echte leven’ te beginnen. Ik zou gaan studeren en na vier jaar een baan zoeken in het management. Want dat was toch wel het idee waarmee ik aan mijn studie management, economie en recht (MER) begon: management was wel mijn ding. “Tien jaar later” verder lezen

Harig alarm

Je werd als eerste geboren. Schreeuwend. Luidruchtig vanaf dat eerste moment. Maar in tegenstelling tot je broertjes en zusje kreeg je het niet voor elkaar om zelfstandig bij je moeder te drinken. In plaats van je plekje aan de tepel te verdedigen, kroop je steeds maar weer richting de kop van je moeder. En dus moesten we je bijvoeren met spuitjes kittenmelk. Een hoop gepruts en gepriegel maar het lukte. Toen je eenmaal zelf kon eten, schrokte je je eigen bakje in no time leeg om daarna snel op dat van de anderen af te gaan.

Eten!

“Harig alarm” verder lezen

Nieuwjaar

Eigenlijk kan ik er kort over zijn. Ik tel de minuten tot middernacht. Tot het einde van dit jaar. Wat wil ik het graag achter me laten. Dit jaar waarin verdriet, depressie en eenzaamheid een hoofdrol hadden. Wat zeg ik. Bijna de enige rol hadden. “Nieuwjaar” verder lezen

Verlamd

Ruim anderhalve maand geen blog. Niet omdat er niets is waar ik over zou willen schrijven. Mijn agenda was verre van leeg. Gevuld met leuke dingen. Een logeerpartij gevuld met fijne gesprekken, (en twee retourlogeerpartijen die net zo goed gevuld waren), een avond pijnvrij door het Robbie Williams effect, drie dagen mijn verjaardag ‘vieren’, een ‘nieuw’ huis, twee keer ‘op vakantie’ in het huis van mijn ouders, mooi zomerweer. Echt. Genoeg om van te genieten danwel over te bloggen. “Verlamd” verder lezen

Stom

Plannen. Ik had er veel. Niets groots. Niets wilds. Gewoon een logisch vervolg op de vooruitgang van de afgelopen maanden. Een volgende stap.

Maar ze staan in de ijskast. Want al drie weken dwingt mijn lijf me tot een innige relatie met de bank. Af en toe zitten, maar liever plat op mijn rug of op mijn zij. En zelfs dan is er continu veel pijn. In eerste instantie enkel in mijn onderrug. Inmiddels vooral in mijn bovenrug en mijn heup (die laatste doordat ik hem verdraaide toen ik twee weken geleden even snel in de auto wilde stappen). “Stom” verder lezen